Als buitenstaander realiseer je je eigenlijk niet hoe ongelooflijk veel werk het is om dit van de grond te krijgen. Lang geleden riep D66 nog dat het treurig was dat de gemeente het LdH nodig had om zo'n hostel financieel van de grond te krijgen. Die tijd is gelukkig voorbij. Toch verkeer ik een beetje in verlegenheid. Naast alle waardering ook een critische noot. De Nederlandse cultuur bestaat uit meer dan de huisstijl van deze organisatie. Ik pleit voor variatie en zo'n invulling dat de bewoners zich er thuis voelen en zijn. Betrokkenheid bij de aanstelling van personeel. De hulpverlening (HAP, Rode Schakel) bedacht dat het goed was dat er geen mannen op bezoek mogen. De vrouwen die ik ontmoet vinden dit geen goed idee. En laten we eerlijk zijn dat is toch te gemakkelijk langs het probleem (lastig gedrag) heen lopen. Vijftien gulden per dag plus nog eens zeven, mogen de bewoonsters daar invloed op hebben? Lopend buffet, continue keuken? Anders keuzevrijheid om het budget zelf te besteden. Hoe gaat de participatie geregeld worden? Onder moeders paraplu?